Zo zorg je ervoor dat je verantwoordelijkheids-gevoel niet de overhand neemt

Woest maakt het je. Jij gaat steeds tot het uiterste maar je collega loopt de kantjes er vanaf. Hij is altijd klokslag vijf uur naar huis en dan mag jij de kastanjes weer uit het vuur halen zodat er morgen geen boze klanten aan de telefoon hangen. Je wil ook wel eens gewoon op tijd thuis bij je gezin zijn.

Maar ja, wie doet het werk dan? Als je je collega aanspreekt haalt hij zijn schouders er gewoon bij op en bij jou lopen de frustraties alleen maar verder op.

Het heeft je ook veel gebracht, je werkgever is blij met je en heeft je een leidinggevende functie gegeven. Je doet je werk goed omdat je hoge eisen stelt aan alles wat er uit je handen komt. Je kunt de dingen ook maar gewoon het beste zelf doen, dan gebeurt het tenminste goed.

Dat was vroeger ook al zo. Je was thuis het oudste kind en al snel zelfstandig. Je kon prima je eigen boontjes doppen en je ouders gaven vol trots op over je goede schoolcijfers.

Toch knaagt het steeds meer aan je. Je werkt alleen maar hard, neemt weinig tot geen pauzes en beleeft geen plezier meer in wat je doet. Je bemoeit je constant met het werk van je collega’s waardoor je eigen werk onder sneeuwt. Ondertussen stroomt je mailbox over en is het steeds lastiger om het overzicht over je taken te houden. Wat een chaos is het in je hoofd!